προ!δημοσίευση

Ἔκτωρ   Πίστη ονομάζουν τα ενδύματα του ορατού.   Τα σανδάλια του όμως ιστία ύπνου. αὖα   Το φαντασμαγορικό με την ενοχή είναι ότι είναι διάφανη.   Και διαχέεται λεκτικά ως χρώμα στην όραση. βεῦδος   Η αιτία της νόσου των ανθρώπων είναι η ίδια η ιδέα της αιτίας.   Ή μάλλον η ελιά της. / δηλαδή η παμπάλαια ομιλία της γλώσσας της / ἰοίην   Λέξεις είναι οι υπνοφόροι...

Aπαρατήρητοι Χρειάζομαι μια παύση, είπες. Και τα μαλλιά μου ίσιωσαν από την αγωνία. Χάθηκαν όλες οι σγουρές επιπλοκές όπως τις σχηματίζει η βιαστική πετσέτα, μικρά καρούλια κύλησαν στο πάτωμα και καστανά ελατήρια ξεχυθήκαν προς μία άγνωστη κατεύθυνση ευθεία. Ήρθε το βράδυ και κανείς στον κόσμο τίποτε δεν κατάλαβε. Εσύ χρειαζόσουν κάτι σιωπηλό – ούτε που ακούστηκες. Και μένα τα μαλλιά μου δεν ασπρίσαν απ’ την αγωνία.   Ο θάνατος της...

«ορμάω κάθε τόσο και πετάω ένα βλήμα μιά πέτρα και σαν οπλίτης του Ομήρου πάλι χάνομαι μες στο πλήθος» («Ανώνυμο ποίημα του Φωτεινού Αϊ-Γιάννη»)     «Μη μου μιλάς για το Θεό και για την ευτυχία Είναι καπνός τα χέρια μου κι ανύπαρχτη η πνοή μου» («Το φάντασμα», Κεντρική Στοά)     Το ποιητικό έργο του Βαλαωρίτη ως γεγονός που συμβαίνει δεν είναι μια ενδολεκτική πράξη (illocutionary act), ούτε φέτα ή...

Ξενάγηση Όλα αρχίζουν με μια άρνηση.   Ένα τοπίο που μας δίνει στα νεύρα.   Ένα όνειρο ίσως, με κάρες αγίων νευρασθενικού αιώνα, με μια σφαίρα σφηνωμένη στο βρεγματικό οστό.   Ακολουθεί η ιστορική δικαίωση. Η άνοιξη. Το σφίξιμο στο στήθος. Το πάθος για το ποτό.   Το σκονισμένο κίτρινο της Γεντιανής. Ο λευκός Νάρκισσος των ποιητών.   Η ισοπεδωτική επέλαση της φύσης. Hotel Makedonia Το τελευταίο τσιγάρο στο κρεβάτι...

Είναι λοιπόν ποτέ δυνατόν να χάσω την ανάμνηση του πρώτου πόθου; Ξεχνιέται ο πόλεμος; Δεν ξεχνιέται αυτή η περιπέτεια του σώματος που ξυπνάει, στη θέα σου και μόνο, μέσω μιας ανόητης αντίστασης, χρήσιμης μολαταύτα. Αξίζει να εφευρίσκει κανείς λόγους για να ερεθίζει τον μαγνήτη. Εκεί λοιπόν, ανάμεσά μας, πύκνωνε ο αέρας, η προσοχή μας γινόταν όλο και πιο τεταμένη, τίποτα δεν σου ξέφευγε. Όλα ήταν εκεί και κάθε ανεπαίσθητη κίνηση...

Απουσία Βουρκωμένη έρημη νύχτα Πνίγει τις φωνές μέσα μου, τις φωνές απ’ τον πεζόδρομο Τη βοή απ’ τα καθισμένα παιδιά στο πλακόστρωτο που σιγά σιγά όσο περνάει η ώρα και πάει να ξημερώσει εξασθενεί. Τα στόρια απ’ τα δυο μου παραθύρια -καπάκια από φέρετρα- κηδεία της νύχτας Το κλείσιμό τους – αρραβώνας με την μέρα Το δάκρυ ενός παιδιού πάνω απ’ την κιθάρα του η τελευταία ανάμνηση. Το τελευταίο χτύπημα....

Πισίνα Πρέπει να κολυμπήσεις για ώρες και να γεμίσουν τα μάτια σου νερό, για να αγγίξεις με τα μάτια κλειστά τον γαλάζιο βυθό, που μαζί με το νερό, διάφανο σαν οινόπνευμα, ηρεμεί την ψυχή. Όμως σε τέτοιον ουρανό δεν υπάρχει (;) βάθος. Και η ψυχή – μοναχά μια κιτρινωπή αχτιδούλα, κάτι όπου είναι γαλήνη: Peace-είν-α.   Καλύτερα η πισίνα παρά τα ναρκωτικά, ακούω έναν συνάδελφο, που το τηλεφώνημά του με...

Μεμβράνη Το παιδί αγαπά να κρύβεται σε απαλή μεμβράνη ενώ η τηλεόραση παίζει σκηνές από το Ολοκαύτωμα επαναφέροντας στον χώρο μια επιθανάτια αγωνία Πέρασαν δεκαετίες από εκείνη την ασφυκτική βροχή της ντροπής και το παιδί πέθανε ξανά και ξανά πιο πολύ από την εποχή του Έζησε με δρασκελιές μέσ’ στα ποιήματα που αγάπησε και δεν θέλει πια να γεννηθεί στα σκοτεινά νερά αυτής της πόλης με τις σύνθετες γεωμετρικές μορφές...

Καταλαβαίνεις πάντα πολύ αργά αυτό που θα ’πρεπε να έχεις καταλάβει πολύ νωρίς. Καταλαβαίνεις πάντα εκ των υστέρων αυτό που θα ’πρεπε να έχεις καταλάβει εκ των προτέρων, επειδή ακριβώς είχες την εντύπωση ότι τα πράγματα ήταν αυτά που είχες καταλάβει εξ αρχής. Τα πράγματα δεν ήταν άλλα από αυτά που κατάλαβες ότι ήταν εκ των υστέρων. Τα πράγματα ήταν ακριβώς αυτά που ήταν εκ των προτέρων. Εντούτοις, η διαπίστωση...

Τίγρεις σε Ενυδρείο Δύο τίγρεις σε ενυδρείο παγώνουν κάτω απ’ το νερό δεν μπορούν να κοιμηθούν έχουν χρώματα στα μάτια φυσαλίδες στο μυαλό τους κάνει κρύο από γαλάζια φύκια ραμμένες τα ρούχα φτιαγμένες σε αιώρηση αντιλόπη εάν περάσει απ’ τον βυθό θα κυματίζουν κιόλας η αρπακτική ουρά τους τρέχουν τα δόντια τους όμως τα κύματα τα λόγια τους τα χέρια γυάλινα και στρογγυλά – να, επειδή η γυάλα – δύο...

Κάθε χρονιά, όταν βρίσκονταν εκείνες τις δύο μέρες, έκαναν δύο πράγματα. Το πρώτο που έκαναν ήταν: έρωτας. Το δεύτερο ήταν να παίξουν. Το παιχνίδι τους. Είχε ξεκινήσει τυχαία την πρώτη φορά, σε εκείνο το νησί που βρέθηκαν, οκτώ χρόνια πριν. Εκείνος (όπως και εκείνη) έκανε διακοπές μόνος του. Δεν αντάλλαξαν καν ονόματα. Βρέθηκαν, μετά από δέκα λεπτά, να γαμιούνται στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Όλη εκείνη τη μέρα την πέρασαν...