>συνάντηση<

Η περίπτωση του Θάνου Σταθόπουλου μόνον ως απλή δεν θα έπρεπε και δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί. Τα βιβλία του, κρυπτικά εν πρώτοις, με την ψίχα καλά προφυλαγμένη, απαιτούν πολλαπλές, προσεκτικές, επίμονες και επίπονες αναγνώσεις, από όποιον ενδιαφέρεται να επιχειρήσει να εισδύσει στον κόσμο του συγγραφέα. Ο τρόπος με τον οποίον κατεργάζεται τη γλώσσα ή με τον οποίο βασανίζεται από αυτήν, προσδίδει ενδεχομένως το πολυεπίπεδο και ιδιοφυές αυτό αποτέλεσμα γραφής....

Στην περίπτωση του Θωμά Συμεωνίδη ικανοποιείται μια τριπλή συνθήκη: συγγραφέας, μεταφραστής, ερευνητής της φιλοσοφίας και της αισθητικής…

Το ζεύγος βιβλίων Εισπνοές – Εκπνοές του Γιάννη Αντιόχου ακολουθεί η Διάλυσις που αναμένεται να κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις Ίκαρος. Αν στα δύο προηγούμενα ο Αντιόχου ανίχνευσε ποιητικά τον τρόπο τού να ζεις και να πεθαίνεις, με τροπισμούς σκληρούς και βίαιους συχνά, η Διάλυσις φαίνεται να εμπεδώνει ποιητικά το αναπόδραστο της φθοράς, έρχεται ως λύση, ως παραδοχή της μεθόριας ανθρώπινης κατάστασης. Η Διάλυσις είναι τελικά ένα οριακό βιβλίο: έλαβε τη σκυτάλη από τα δύο προηγούμενα...

Στην περίπτωση της Τριόδου του Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκη (μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί τα δύο πρώτα βιβλία καθώς και τα χαμένα κεφάλαια του δεύτερου τόμου), γινόμαστε μάρτυρες κατασκευής μιας κιβωτού διάσωσης της ίδιας της «ελληνίδας λαλιάς». Εδώ χωράνε όλα: η βυζαντινή γραμματεία, τα αστυνομικά μυθιστορήματα, το Άγιον Όρος, το σώμα και η ψαύση του, οι λέξεις και οι αναγραμματισμοί τους, το σπικάζ ποδοσφαιρικών αγώνων, η διερμηνεία˙ προοίμια, σταυρεπίστεγα, χαμένα κεφάλαια: θραύσματα που διασπείρονται...

Το βιβλίο «Μια φορά κάθε τοπίο και ολότελα» της Κ. Ηλιοπούλου αναπτύσσεται και υλοποιείται γύρω από τον τόπο: ο τόπος κατοικείται, παρακολουθείται ή αναζητείται. Δείγματα αυτής της ποιητικής είχαν ανιχνευθεί ήδη από το «Βιβλίο του Χώματος», ωστόσο στο «Μια φορά κάθε τοπίο και ολότελα» η αναμέτρηση με την ύπαρξη ή μη ενός κέντρου ενισχύεται πολυτροπικά, με αξιοσημείωτη ευρύτητα μεθόδων και προτάσεων: ο τόπος ως σώμα και εαυτός˙ ως κατώφλι˙ ως...

Τα έως τώρα εκδοθέντα βιβλία ποίησης του Δημήτρη Λεοντζάκου συγκροτούν ένα γλωσσοκεντρικό σύμπαν που παράγει δονήσεις. Η δόνηση προκύπτει από τη διαδοχή ήχων και λέξεων που ακολουθούν μια φυσική ροή. Το ποιητικό υποκείμενο γίνεται κίνηση, κινείται μαζί με τη γλώσσα και ο λόγος υπαινίσσεται αυτό που πάντα απουσιάζει και εκλείπει. Οι εικόνες και τα σύμβολα αναμετριούνται με τους μύθους, όπου οι μύθοι στην περίπτωση της προσωπικής ποιητικής του Δ. Λεοντζάκου...

Τη «Γυναίκα με Ποδήλατο», πρώτη συλλογή διηγημάτων του Νικόλα Σεβαστάκη ακολουθεί ο «Άντρας που πέφτει». Ο συγγραφέας διαχειρίζεται το αφηγηματικό υλικό του με το βλέμμα να εστιάζει σε μνήμες και τόπους, επιχειρώντας να διασώσει τις ιστορίες των ηρώων του, την αναμέτρησή τους με τη φθορά, ενίοτε και με τη λήθη. Τα τρία αυτά στοιχεία: μνήμη, χρόνος και τόπος διαμορφώνουν το δικό του αφηγηματικό καμβά. Με οξυδερκή παρατηρητικότητα, ισχυρό υπαινιγμό, αλλά...

Στο μ_otherpoem: μόνο λόγος, η γέννηση, η καταγωγή, το τραύμα άλλοτε γίνονται κόμποι που πρέπει να κοπούν κι άλλοτε συνθέτουν διακηρύξεις οντολογικής ανεξαρτησίας. Ο ποιητής οδηγεί τον αναγνώστη πότε με τα μάτια κλειστά σαν τη Θέμιδα, και πότε έμπλεος από την οδύνη της γέννας και του δεσμού με τους γεννήτορες. Η ενηλικίωση δεν αφορά ποτέ μόνον έναν. Αντιθέτως, εντοπίζεται ως έργο εν εξελίξει στο πλαίσιο μιας κοινότητας. Εδώ το τραύμα...

Καιρός του σχίζειν και καιρός του ράπτειν, διαβάζουμε στον Εκκλησιαστή. Έτσι λειτουργεί ο διπλός μηχανισμός της μνήμης για τον ήρωα του Καρυότυπου: μια επώδυνη άσκηση κοπτοραπτικής. Ο ίδιος «απέχει» από το παρελθόν, δεν φτάνει ποτέ στο μέλλον, ενώ στο παρόν εκτελεί (ως βιολόγος) πειράματα σε ποντίκια. Η τριπλή συνθήκη -άστυ/ιστορία/μοναξιά- αξιώνει από τον ήρωα επαλήθευση της ετερότητάς του. Εδώ η ετερότητα λειτουργεί ως ταυτολογικό ισοδύναμο της μνήμης και ως συνθήκη...