Έτσι κι αλλιώς

Με την ποίηση λειτουργούσα πάντα διαισθητικά. Με ερέθιζε η σαφήνεια και η απροσδιοριστία που ταυτοχρόνως συνυπήρχαν, καθώς και ο τρόπος που η μία λέξη ενέδιδε στην έλξη που της ασκούσε η επόμενη και περιέργως, και η προηγούμενη. Συνήθιζα να ανοίγω βιβλία ποίησης, παλιά και καινούργια, με τρόπο ερωτικό. Η μουσική που εσωτερικά ακούγονταν γυρνούσε μέσα στο μυαλό μου αρκετό καιρό. Με παίδευε γλυκά. Την κατέγραφα για να λυτρωθώ.

Στο δίσκο «Έτσι κι αλλιώς» τα τραγούδια που συνέθεσα σε ποίηση του Διονύση Καρατζά, είναι η περηφάνια μου. Τα ολιγόστιχα ποιήματά του με οδήγησαν να γράψω τραγούδια με αρχή μέση και τέλος. Είμαι λάτρης αυτού του τρόπου. Επιδιώκω την κορύφωση. Θεωρώ ότι η προσέγγιση του λόγου μέσω της μουσικής συγγενεύει οντολογικά με την ερωτική πράξη. Σε μία μελωδία, αυτό που θέλγει δεν είναι η (φαινομενική) δυνατότητα εξωτερίκευσης ως τέρψη λίγων ή πολλών «έμπειρων» ή «άπειρων» αυτιών αλλά η ποιότητα της συγκίνησης.

Αρκετοί συνθέτες μελοποίησαν και μελοποιούν ποίηση. Δεν κάνει ούτε τον συνθέτη «σπουδαιότερο» ούτε το αποτέλεσμα «ανώτερο». Αυτές οι αξιολογικές προσεγγίσεις, είναι αφόρητα περιοριστικές και τουλάχιστον αφελείς. Η ποίηση είναι μια αυτάρκης τέχνη, η μουσική το ίδιο. Η δισκογραφία σήμερα υπάρχει με την ίδια έννοια που μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει. Αυτό που άλλαξε είναι ο τρόπος ακρόασης. Και ο τρόπος παραγωγής της ίδιας της μουσικής. Ακόμη και η ηχογράφηση σαν διαδικασία δημιουργική. Ακούμε μουσική: στο δρόμο με ακουστικά «ψείρες», στο αυτοκίνητο, στο ραδιόφωνο πολύ σπάνια σε ηχοσύστημα “hi-fi”, και κατά βάση στο “youtube”. Το υφιστάμενο λεγόμενο «κομπρεσάρισμα» επάνω στο μουσικό κομμάτι είναι κι αυτό μια αλλοίωση, μια «αναγκαία» ασχήμια που η μαζοποίηση και το τέλος του αναλογικού ήχου έχουν σχεδον καθιερώσει ως τρόπο. Παρόλα αυτά, δεν αλλάζει μόνον η εποχή, αλλάζουμε κι εμείς. Και για την ακρίβεια, αλλάξαμε και εμείς.

Σήμερα που όλα τυπώνονται κι όλα εκδίδονται, κάποιοι επιμένουν και λιγότεροι συνεχίζουν. Υπάρχει τόση ποίηση να διαβάσουμε και τόση μουσική να ακούσουμε. Είναι ανεπίτρεπτο να πούμε στο τέλος ότι «Δεν γνωρίζαμε». Ο χρόνος καθιερώνει ό,τι πείθει με την αυθεντικότητα μιας ομορφιάς που δε βιάζεται καθόλου να φανερωθεί.

 


 

 


 

Ο δίσκος κυκλοφορεί από τις εκδόσεις University Studio Press.

Η παρουσίαση του δίσκου θα γίνει τη Δευτέρα, 3 Απριλίου στις 9 μ.μ. στο Duende Jazz Bar (Θεσσαλονίκη, Καλαποθάκη 16). Για τον δίσκο θα μιλήσουν:

Παναγιώτης Δόικος – Επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας Α.Π.Θ
Κωνσταντίνος Ζέρβας – Πολ. Μηχανικός, δημ. σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης, π. Πρόεδρος Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης
Γιάννης Αντιόχου – Ποιητής

1 παρα/τήρηση

παρα/τήρηση